હવે તો છોડ મને,
મને તું આઝાદ કર,
જો તો ખરા,
આ જંજીરો પણ કટાઈ ગઈ છે,
સાચુ કહું?…
હવે મારો દમ રુંધાય છે,
જેમ માતા નવ મહિના સુધી,
બાળકને ગર્ભમાં સાચવે,
એમ મે પણ તને,
વર્ષોથી…..સાચવ્યુજ છે ને?
હું તને હાથ જોડુ છું,
આ પ્રસવપીડા માથી મને મુક્ત કર…
જો તો ખરો,
આ ભવિષ્યનો સૂરજ,
કેવો પ્રકાશિત છે!
એના સોનેરી કિરણો,
જાણે બંને હાથ ફેલાવીને,
મને બોલાવી રહ્યા છે,
આ “દીપ” ને,
આ સૂરજમાં,
ભળી જવા દે…
ઓગળી જવા દે…
ઓ…………મારા લાડકવાયા – અતીત
હવે તો છોડ મને,
મને તું આઝાદ કર,
તારીખઃ ૬/૬/૨૦૦૯
- દીપક પરમાર (”દીપ”)
June 15, 2009 at 10:49 am |
સરસ. લખતા રહો.
June 15, 2009 at 12:02 pm |
સુંદર રચના…
June 15, 2009 at 12:07 pm |
good deepak
June 15, 2009 at 3:12 pm |
ભાવ સરસ છે. થોડી ભાષાશુદ્ધિ તરફ ધ્યાન ખેંચું જેથી હજુ વધુ સારી રચનાઓ કરી શકો. મારા સૂચનને ટીકા ન ગણશો.
વર્સોથી ને બદલે વર્ષોથી
એની સોનેરી કિરણો,
જાણે બન્ને હાથ ફેલાવીને,
મને બોલાવી રહી છે,
એ સૂરજને સંબોધી લખાયું હોવાથી
જો તો ખરો,
આ ભવિષ્યનો સૂરજ,
કેવો પ્રકાશિત છે!
એના સોનેરી કિરણો,
જાણે બંને હાથ ફેલાવીને,
મને બોલાવી રહ્યા છે,
રચનાનો મધ્યવર્તી ભાવ સુંદર અને સ્પર્શે એવો છે. સર્જન ચાલુ રાખશો.
June 15, 2009 at 3:15 pm |
સારું કાવ્ય છે..અતીત હવે તો છોડ મને….લખતા રહો દીપ, ઉર્મિઓના જલતા રહો
June 15, 2009 at 4:11 pm |
Hi, Nmaste… I am an NRI,love Gujarati sahitya. Good poem…& start to finish sounds like realistic approach. Please continue even though negative tone,
Love,
June 16, 2009 at 4:38 am |
દક્ષેશભાઈ,
જો હું તમારા સુચન ને ટીકા ગણુ તો મારો વિકાસ જ અટકી જાય….
બસ, આ રીતે મારી ભુલો તરફ ધ્યાન દોરવા નમ્ર વિંનતી,
આપનો આભારી,
દીપક પરમાર
June 16, 2009 at 7:36 pm |
saras kavya Che lakhata raho ane amne maaNava do.
saras bhavnapurn abhvaykti.
Sapana